Skip to main content

மற்றொரு சொல்லெனப் பசி நெளியும் கவிதை


மழையின் பெருந்துளிகளெனத் தூறியபடியிருக்கும்
இந்த முன்னிரவைச் சூழ்ந்திருக்கும் 
இருளைப் புகையச் செய்து 
காகிதத்தின் ஓரத்தில் ஒரு படமாக்கி முடிக்கிறேன்.

படத்தினுள்ளிருந்து நானெனப்படும் ஒளியினுஷ்ணம்
ரிதங்களுடன் அசையத்தொடங்குகிறது.

கழற்றியெடுக்கப்பட்ட மற்றொன்றின் முகம் 
இனி அணிவிக்கப்படத் தேவையில்லாதது தானென
காலக்கோட்டின் மேல் தன் குறிப்பை
எழுதிவைத்துவிட்டு மறைகிறது.

வலிந்து அணிவிக்கப்பட்ட முகங்களுக்குள்ளிருந்து
வீசுவதும் 
அதே உஷ்ணமான ஒளிதானென்ற பாடலுடன்
எனக்குள்ளிருந்து வெளியேறிய தெருப்பாடகன் 
தன் தோற்கருவியைத் தட்டியபடி நடக்கிறான்

பசியே அவனின் இசையாயிருக்கிறது

அவனின் நீண்ட அங்கியின் மேல் 
புழுதிக் கறையெனவும் பசியே படிந்திருக்கிறது

இனிப் பசியினதும் புழுதியின் நிறமே என
உச்சஸ்தாயியில் அந்தப் பாடல் முனகியபடி நீள்கிறது

அதே முன்னிரவில் பழைய புகைப்படங்களின் இருளுக்குள்ளிருந்து 
ஒரு கீற்றெனத் தோன்றி மறைகிறது 
என்றென்றுமாய் என் மேல் படர்ந்து கிடக்கும் 
அதே பசியின் ஒளி.

(பெருந்துளிகளென முன்னிரவு தூறும் பொழுதுகளில்  
பசியெனப்படுவது;
நீ கிறங்கும் வியர்வை நெடி,
அதே பசியினது புழுதி வாசம்,
நீயறியாப் பெருஞ்சொல் யசோதரா)

Comments

Popular posts from this blog

நீயெனப்படும் நள்ளிரவின் கடல் நீல நிறம்

நினைவின்மடிப்புகளுக்குள் வெள்ளைமுத்தங்களெனஎறும்பூரும் இந்தநள்ளிரவின்பெயரென்ன?
உஷ்ணமானஆயிரம்மென்சொற்களாகி கவிதைக்குள்உறைந்துபோன விரகத்தின்சுவைஎன்ன?
வேரெனப்படர்ந்திருக்கும்இந்தப்பேரழகிஇரவின் சுருள்முடிக்கற்றைகளில்கிறங்கி சொற்களைத்தவறவிடும்ஏதிலிக்கு கவிதையன்றிபோக்கிடமேது?
கேள்விகள்செய்தேதீர்ந்துபோன சொற்களிருந்தஇடைவெளிக்குள்ளிருந்து படபடக்கும்நின்காதல் வெறுங்கவிதையின்மீது
கடல்நீலநிறமெனப் படிந்துவிடுகிறது. 
கவிதையேஎன்திரை, கிரீடமும்அதுவே என

வெள்ளை இரவு

மயிலிறகொன்றிலிருந்துபிரிந்த இந்தவெள்ளைஇரவின்ஒளி இருளிலிருந்துநம்மை வெவ்வேறுசொற்களாகப்பிரித்தெடுக்கிறது
நீ/நான்/ஞானம்/குற்றம்/பசி என நாம்பெயர்தரித்துக்கொண்டஇரவில்
நீஎன்பதுஎப்போதும்போல பிடிக்கமுடியாதகாற்றும்
நான்எனப்படுவது கனவுகளின்இருள்சூழ்ந்ததெருக்களில் முப்பதாண்டுகளாகஅலைந்துதிரியும் கூடுதிரும்பாப்பறவையும்
ஞானமென்பது குற்றம்வழிந்தோடும் மற்றக்கண்ணும்
குற்றத்தின்காயமேபுதியஞானமும்
பசியெனப்படுவதோதன்தெருப்பாடகனின் இசைக்

யசோதராவெனப்படும் இரண்டு காதல் கவிதைகள்

கவிதை - 01
தொக்கிநிற்கவெனஇடப்படும் மூன்றுபுள்ளிகளுக்குள்ளிருந்து முடிவுறாதகவிதையின் அர்த்தங்கள்சிதறுகின்றன
தன்பற்றியெழுதப்படாதகவிதையெனக்  கோபங்கொண்டுபிடுங்கிய தலைமயிரொன்றால் என்னைக்கட்டிவைக்கிறாள்யசோதரா
என்மார்பின்பூனைரோமங்கள் மொத்தமும் பாம்புபோலஅதனோடுஒட்டிப்பிணைந்து கொள்கின்றன
பிறகுவழக்கம்போல அவளைஅதேபெயரறியாதநாணமெனவும் நான்என்பதைபின்னாலிருந்து அணைக்கும் ராட்சதக்காற்றெனவும் இரவுபெயரிட்டுக்கொள்கிறது
மூன்றுவெவ்வேறுநிறைவுற்றபுள்ளிகள் அர்த்தங்களைமுடிவிலியெனஅறிவிக்கும் அபத்தமே கவிதையெனச்சொல்லி விடுவதினின்றும் தலைமயிரின்சுகம்இனிது