Skip to main content

Posts

Showing posts from 2017

நபி

யானைகள் சூழ வந்த பேரிடர் மீது
சொண்டில் சுமந்திருந்த
சாபத்தின் கூழாங்கற்களைப் போட்டு விடுகிறது
சிட்டுக் குருவி

வைக்கோல் நார்களென
மொத்தமும்  தீப்பற்றியெரிந்தது கண்ட
தன் குதூகலத்தை
அதே சொண்டினால்
காற்றின் மேல் எழுதுகிறது.

அப்போது
பாடிக்களிக்கும் காற்றுக்குள்ளிருந்து வெளியேறிய
காதலனாகிய தெருப்பாடகன்
தன் தோற்கருவி கொண்டு
இந்தப் பேரண்டத்தின் பெரும் பரவசத்தைக்
காற்றெங்கும் அதிரும்படி இசைக்கிறான்.

அபூதாலிபின் நரை முழுக்க
பெருமிதத்தின் வண்ணங்கள் பூசும்
அந்தச் செய்தி
ஒரு மழை போல கவிதையையும் நனைக்கிறது

"நபி பிறந்தார்"

காலம் ஏங்கியிருந்த தூதின் முதற் சொல்
ஒரு பூவென மலர
நிலமெங்கும்
குளிர்ந்த கஸ்தூரி வாசம்


கடல்

வலதுதோளில்வந்தமர்ந்தபடி ஒவ்வொருமுகமாகக்கொத்தி மணல்மீதுஒன்றின்மேல்ஒன்றாக அடுக்கத்துவங்குகிறது மிச்சமிருந்தபின்பகல் அல்லது திசைமாறிப்பறந்துவந்தகடல்காகம்
சுவடுகளைவிட்டுப்போதல்பற்றி கடல்ஏன்ஒருதுயர்கவிதைதானும்எழுதுவதில்லை?
நினைவுகளின்பாரத்தில் அவிழ்ந்துவிழும்கோடிநான்களையும் கடல்என்னதான்செய்யும்?
முத்தத்தின்துவர்ப்பெனப்பிசுபிசுக்கும் உப்புச்சொல்லொன்றுகொண்டு ஒருதுண்டுக்கடவுள்

#joy_is_mingling_HU

we sowed the remained  words  as flaky mountains
then 

saliva of words  laid on a blank paper  flowed into brook
mountains were wet
as pure poems never decayed, as a green portrayed on leaves, as a warmth of inner-saffron  me jabbers the journey within  

#joy_is_mingling_HU

Story of a Gloomy Dusk

An alleyway furcated of unknown Enlarged as adjoin-able in me the self, Writes the note of this very dusk  "Path is the destiny"
Then  through the scars of decayed window  Bursts as light The great word  Imperishably coloured of thee 

இருண்ட அந்தியொன்றின் கதை

அலங்கரிக்கப்படா வெறுஞ்சொற்களென நான் நிரம்பியிருக்கும் மட்பாத்திரம் தன் உட்சுவருக்குள் இந்தக் கரிய அந்தியின் வாசனையைப் பூசி வைக்கிறது


எதிலிருந்தோ பிரிந்த ஒரு குறுந்தெரு
என்னில் வந்து இணையுமாறு பெரும் பாதையென அகன்று விரிகிற நான் 'பயணமே தன் போய்ச்சேருமிடம்' என அந்த அந்திக்கான வாசனைக் குறிப்பை எழுதி முடிக்கிறது.


அப்போது 
சிதைவுற்ற சாளரங்களின் தழும்புகளுக்குள்  ஒளியெனப் பீறிடுகிறது  நின் அழியா நிறங்கொண்ட பெருஞ் சொல்

Nightfall Song

Who to extract from
rays of this night?  You?  or  me?
Who will write and take note The love-melody of   nightfall?
What is the colour of love  In baby lamb words  prancing to escape from the poetry?
what an ocean turns into the grieved river diverged off the life?
Me; The light derived from the question,  Began its song of the late-night this way

Poem of a Baby Sparrow

frosty dawn wrapped in clouds
completes sketching a sparrow
on the nape of memory

lusted on the deciduous leaves in yellow,
it
flapped renouncing the colours

baby feathers falling around withered
filled with an odor of an autumn dream
black and white

with a shortened hair whispered to ear
"a rhythm of played lyre
here to be spread all over thee"
and widespread wings
spontaneously names itself
a poem of baby sparrow

this time
in lack of wandering into the poem,
rests in the last line
as last word
The
Me

Snow, Word or a Penance

Poems of a very solitary
adhere like a leech on the Crease of my inner wall
painted with blurred darkness in red

Entrusting me for writing
snow has started falling with its thousand poems,
the night lays their eggs of secret words therein
ME Scattered as;
A cup frozen with tea stains,
books read few pages or half,
an innocent ballad with the feather that crow dropped,
and
a heap of dirty clothes,
filled with the words of snow.

The me

In rapture,
I play the beloved loudly
as
perversion of writing down
then the latter repentance
smeared the fragrance of the gloom all over my body

writing is the pleasure of relieving,  music too

I must sit yajna for pleading the boon of non-writing

are your grays deeded for sitting on my lap with a shortened hair?

Have your bareness and bosoms distract penance
vanished from you yet
yasodhara?






* Yasodharā was a wife of Siddhārtha Gautama, later known as Gautama Buddha

மற்றொரு சொல்லெனப் பசி நெளியும் கவிதை

மழையின்பெருந்துளிகளெனத்தூறியபடியிருக்கும் இந்தமுன்னிரவைச்சூழ்ந்திருக்கும் இருளைப்புகையச்செய்து காகிதத்தின்ஓரத்தில்ஒருபடமாக்கிமுடிக்கிறேன்.
படத்தினுள்ளிருந்துநானெனப்படும்ஒளியினுஷ்ணம் ரிதங்களுடன்அசையத்தொடங்குகிறது.
கழற்றியெடுக்கப்பட்டமற்றொன்றின்முகம் இனிஅணிவிக்கப்படத்தேவையில்லாதது தானென காலக்கோட்டின்மேல்தன்குறிப்பை எழுதிவைத்துவிட்டுமறைகிறது.
வலிந்துஅணிவிக்கப்பட்டமுகங்களுக்குள்ளிருந்து வீசுவதும் அதேஉஷ்ணமானஒளிதானென்றபாடலுடன் எனக்குள்ளிருந்துவெளியேறியதெருப்பாடகன் தன்தோற்கருவியைத்தட்டியபடிநடக்கிறான்
பசியேஅவனின்இசையாயிருக்கிறது
அவனின்நீண்டஅங்கியின்மேல் புழுதிக்கறையெனவும்பசியேபடிந்திருக்கிறது
இனிப்பசியினதும் புழுதியின்நிறமேஎன உச்சஸ்தாயியில்அந்தப்பாடல்முனகியபடி நீள்கிறது
அதேமுன்னிரவில்பழையபுகைப்படங்களின்இருளுக்குள்ளிருந்து ஒருகீற்றெனத்தோன்றிமறைகிறது

பசியெனப்படும் பெருஞ்சொல்

01. இருட்சுவரின்மீதெழுதப்பட்ட 
பசியெனப்படும்பெருஞ்சொல்லின்மீதேறி
இந்தநள்ளிரவுதன்தெருப்பாடலைஇசைக்கத்தொடங்குகிறது. 
நடனமாடலாம்
சத்தமாகஒருதோற்கருவியைஇசைக்கலாம்
ஒருசருகிலையைச்சுருட்டிப்புகைக்கலாம்
ஒருகாதல்கவிதையின்கீழுதட்டைமென்றபடிகாற்றில்மிதக்கலாம்
என
தனக்கெனத்தெரிந்தெடுக்கவெனபசியின்பரவசம் எதையுமேவிட்டுசென்றிருக்கவில்லையெனஏங்கி தன்மேனிமுழுக்கசாம்பல்நிறத்தைத்தீட்டிக்கொண்டதுஇரவு
02. பசியெனப்படும்பெருஞ்சொல்லை அதேநிறங்களால்மீளவும்தன்மீதுஎழுதத்துவங்குகிறதுநான்
அப்போது புத்தகஅடுக்கினுள்புழுதிபடிந்திருந்தகுட்டிப்புத்தரின்மேல் பாதிநிலவின்ஒளியெனப்படர்கிறதுபசி
பழம்புத்தகமடிப்புகளுக்குள்பசிஒரு பழுத்தமஞ்சள்நிறத்தின்வாசமெனவீசுகிறது
கடந்து

குருவிக் குஞ்சுக் கவிதை

நினைவின் இடது கழுத்தோரம்
ஒரு குருவியை வரைந்து முடிக்கிறது
மேகமூடிய ஒரு குளிர் காலை

உதிரும் மஞ்சள் இலைகளில் மோகித்து
நிறங்களை உதறித் துறந்தபடி
அது மெல்லச் சிறகசைக்கிறது
ஆங்காங்கே உதிர்ந்து விழும்
பிஞ்சு இறகுகள் முழுக்க
கருப்பு வெள்ளையாலான இலையுதிர்காலக் கனவொன்றின் வாசனை.

குட்டையாகக் கத்தரிக்கப்பட்ட தலைமுடியுடன்
காதோரம்
"மீட்டப்பட்ட யாழின் சந்தம்
உன் மீது படர்ந்திருக்க வந்திருக்கிறேன்"
என்றபடி
கவிதை முழுக்கத் தன் சிறகை விரித்தபடி நுழைந்து
குருவிக் குஞ்சுக் கவிதையெனத் தன்னிச்சையாகப் பெயரும் சூட்டிக் கொள்கிறது.

கவிதைக்குள் நுழையவே முடியாது போன
இந்தத் தடவை
கடைசி வரியில் கடைசிச் சொல்லென வந்தமர்ந்து
ஓய்வெடுக்கிறது
நான்.

பின்னிரவெனச் சுருண்டு நெளியும் சொல்

இன்னமும்தட்டச்சுசெய்யப்படாத விடலைப்பருவத்துக்குளிர்ச்சொற்களுக்குள் செட்டைகழற்றியகவிதைசுருண்டுபடுக்கிறது.
வெறும்ஒளியின்மங்கியவண்ணங்கள்கொண்டு பின்னிரவிலிருந்துவெளியேறியபெண் இன்னொருகவிதையைஎழுதிவைக்கிறாள்
அதுஎன்னைப்பற்றியது
சாயமற்றதன்உதடுவழி அவள்தன்பாடலைஇப்படித்தொடங்கினாள்
"...அவனொருவெள்ளைக்காகிதம் நானோமைபூசப்பட்டஒளி.."
உஷ்ணமானமெல்லியதோலிலிருந்து காதல்ஒருதூதுவன்போலஇறங்கி