Skip to main content

பால்முலையை மென்றபடியிருக்கிறது பூனைச் சொல்





எதிர்கொண்டு சுமந்து செல்லப் பாரமான சொற்களை 
வழிமுழுக்கத் தவற விடுகிறது கவிதை

மீதமிருக்கும்
அர்த்தங்களெனப்படும் பூனைக் குட்டிகள் கண்களை மூடி
ப் 

பால்குடித்தவண்ணம் 
தாயின் வயிற்றைத் தடாவியபடி படுத்துக்கொள்கின்றன.

கவிதையின் பின்பாதி முழுக்க
சாம்பல் நிற நிழல்

நீண்ட வால் கொண்ட பூனையெனப்படுவதே 
கவிதையென அறிவிக்கப்பட்ட  காலத்திலிருந்து 
வெறுஞ்சொற்கள் வாழுமிடத்து
எனக்கென்ன வேலையெனக் கோபித்து தன்னை விடுவித்துத் தூரம் போகப் புறப்படுகிறது நான்.

விட்டு வெளியேறுதலின் இன்பமென கவிதை இருக்கிறது அப்போது

எதனை எடுத்துச் செல்வது?

ஆயிரம் பகல்களாலும் சுருட்டி முடிக்க முடியாது 
அகல விரிந்து கிடக்கும் காலத்தை 
எங்ஙணம் எடுத்துச் செல்வதென்றறியாது 
இரண்டு ஒளி நாட்களைத் தவறவும் விடுகிறது.

பிறகு
கடுஞ் சொற்களைத் தன் மேல் எறிகிறது.

காலமோ
"எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டுப் போகும் நீ எதனை எடுத்துச் செல்ல 
இன்னமும் நிற்கிறாய் ஏழைக் கவிஞா"
என எக்காளத்துடன் சிரிக்கிறது.

"இன்னமும் எழுதிமுடியாத பெருங் கனவை எடுத்...." முடிய முதலே

கவிஞனற்ற ஒன்றுக்குள்ளிருந்து நான்
திரும்பவும் தோற்றுப் போய் மீண்டும்
அழுகிப்போன பழைய சொற்களுக்குள் விழுந்தது.

கவிஞனின் பூனையோ இன்னமும்
கண்களை மூடியபடியே 
பால்முலையை மென்றபடியிருக்கிறது.

பூனையின் கண்களுக்குள் கவிஞன் ஓய்வெடுக்கிறான் போலும்.

Comments

Popular posts from this blog

நீயெனப்படும் நள்ளிரவின் கடல் நீல நிறம்

நினைவின்மடிப்புகளுக்குள் வெள்ளைமுத்தங்களெனஎறும்பூரும் இந்தநள்ளிரவின்பெயரென்ன?
உஷ்ணமானஆயிரம்மென்சொற்களாகி கவிதைக்குள்உறைந்துபோன விரகத்தின்சுவைஎன்ன?
வேரெனப்படர்ந்திருக்கும்இந்தப்பேரழகிஇரவின் சுருள்முடிக்கற்றைகளில்கிறங்கி சொற்களைத்தவறவிடும்ஏதிலிக்கு கவிதையன்றிபோக்கிடமேது?
கேள்விகள்செய்தேதீர்ந்துபோன சொற்களிருந்தஇடைவெளிக்குள்ளிருந்து படபடக்கும்நின்காதல் வெறுங்கவிதையின்மீது
கடல்நீலநிறமெனப் படிந்துவிடுகிறது. 
கவிதையேஎன்திரை, கிரீடமும்அதுவே என

வெள்ளை இரவு

மயிலிறகொன்றிலிருந்துபிரிந்த இந்தவெள்ளைஇரவின்ஒளி இருளிலிருந்துநம்மை வெவ்வேறுசொற்களாகப்பிரித்தெடுக்கிறது
நீ/நான்/ஞானம்/குற்றம்/பசி என நாம்பெயர்தரித்துக்கொண்டஇரவில்
நீஎன்பதுஎப்போதும்போல பிடிக்கமுடியாதகாற்றும்
நான்எனப்படுவது கனவுகளின்இருள்சூழ்ந்ததெருக்களில் முப்பதாண்டுகளாகஅலைந்துதிரியும் கூடுதிரும்பாப்பறவையும்
ஞானமென்பது குற்றம்வழிந்தோடும் மற்றக்கண்ணும்
குற்றத்தின்காயமேபுதியஞானமும்
பசியெனப்படுவதோதன்தெருப்பாடகனின் இசைக்

யசோதராவெனப்படும் இரண்டு காதல் கவிதைகள்

கவிதை - 01
தொக்கிநிற்கவெனஇடப்படும் மூன்றுபுள்ளிகளுக்குள்ளிருந்து முடிவுறாதகவிதையின் அர்த்தங்கள்சிதறுகின்றன
தன்பற்றியெழுதப்படாதகவிதையெனக்  கோபங்கொண்டுபிடுங்கிய தலைமயிரொன்றால் என்னைக்கட்டிவைக்கிறாள்யசோதரா
என்மார்பின்பூனைரோமங்கள் மொத்தமும் பாம்புபோலஅதனோடுஒட்டிப்பிணைந்து கொள்கின்றன
பிறகுவழக்கம்போல அவளைஅதேபெயரறியாதநாணமெனவும் நான்என்பதைபின்னாலிருந்து அணைக்கும் ராட்சதக்காற்றெனவும் இரவுபெயரிட்டுக்கொள்கிறது
மூன்றுவெவ்வேறுநிறைவுற்றபுள்ளிகள் அர்த்தங்களைமுடிவிலியெனஅறிவிக்கும் அபத்தமே கவிதையெனச்சொல்லி விடுவதினின்றும் தலைமயிரின்சுகம்இனிது