Skip to main content

பூகோவ்ஸ்கி




01.
காதலியின் மேனியை முகர்ந்திருந்த கிறக்கத்தில்
சிந்திய கவிதைகளை நான் பொறுக்கியெடுத்து முடிய
பூகோவ்ஸ்கி களைத்துப் போய் கதிரையில் வந்து விழுந்தான்.

ஒரேயிரவில் நான் அபகரித்த அவனுடைய நூற்றியாறாவது கவிதை அது.

பதிலாக எனது பாதிக் கண்கள் திறந்திருந்த புத்தனின் கவிதையினை
சுருட்டிக் கொடுத்தேன்.
ஒரே மூச்சில் அதை முழுக்கப் புகைத்து முடித்தான்.

கிரீச் கிரீச் சென்று கேட்கும் கதிரைச் சத்தத்தில்
மடியில் நிர்வாணமான காதலியைத் தடவிக் கொடுத்தபடி
அவன் திரும்பவும் அவளில் இசையைச் செய்யத்தொடங்கினான்.

"இன்னொன்றை சுருட்டித் தரட்டுமா" என்று கேட்டேன்

"ஞானம் வெறும் புகைதான்; பறந்து போய்விடும்,
இவளோ மது சுரக்கும் தேன் வதை" என்று கிறங்கிய கண்களுடன்
அவளை அணைத்தபடி உளறினான்.

அப்போது ஞானத்தின் புகை இரவு முழுக்கப் பரவியது.

02.
காலையில்
முகத் தோல் சுருங்கி, கிழவனாகி, தாடி முழுக்க நரைத்து
நான் இறந்து போயிருந்தேன்

என்னுடைய மரண ஊர்வலத்துக்கு கழுத்துப்பட்டி அணிந்து
அதே காதலியுடன் கைகோர்த்தபடி வந்திருக்கிறான் பூகோவ்ஸ்கி.

அவள் அப்போது ஆடை அணிந்திருந்தாள்.

பதறியடித்தபடி எழுந்து அறைக்கு வந்து பார்த்தேன்

கடந்து போன இரவின் இருள் நிரம்பிய அறை முழுதும்
அவன் கவிதைகள் தெறித்திருந்தன;
ஞானமோ அவற்றின் மீது புகை போல படிந்திருந்தது.

Comments

Popular posts from this blog

நீயெனப்படும் நள்ளிரவின் கடல் நீல நிறம்

நினைவின்மடிப்புகளுக்குள் வெள்ளைமுத்தங்களெனஎறும்பூரும் இந்தநள்ளிரவின்பெயரென்ன?
உஷ்ணமானஆயிரம்மென்சொற்களாகி கவிதைக்குள்உறைந்துபோன விரகத்தின்சுவைஎன்ன?
வேரெனப்படர்ந்திருக்கும்இந்தப்பேரழகிஇரவின் சுருள்முடிக்கற்றைகளில்கிறங்கி சொற்களைத்தவறவிடும்ஏதிலிக்கு கவிதையன்றிபோக்கிடமேது?
கேள்விகள்செய்தேதீர்ந்துபோன சொற்களிருந்தஇடைவெளிக்குள்ளிருந்து படபடக்கும்நின்காதல் வெறுங்கவிதையின்மீது
கடல்நீலநிறமெனப் படிந்துவிடுகிறது. 
கவிதையேஎன்திரை, கிரீடமும்அதுவே என

வெள்ளை இரவு

மயிலிறகொன்றிலிருந்துபிரிந்த இந்தவெள்ளைஇரவின்ஒளி இருளிலிருந்துநம்மை வெவ்வேறுசொற்களாகப்பிரித்தெடுக்கிறது
நீ/நான்/ஞானம்/குற்றம்/பசி என நாம்பெயர்தரித்துக்கொண்டஇரவில்
நீஎன்பதுஎப்போதும்போல பிடிக்கமுடியாதகாற்றும்
நான்எனப்படுவது கனவுகளின்இருள்சூழ்ந்ததெருக்களில் முப்பதாண்டுகளாகஅலைந்துதிரியும் கூடுதிரும்பாப்பறவையும்
ஞானமென்பது குற்றம்வழிந்தோடும் மற்றக்கண்ணும்
குற்றத்தின்காயமேபுதியஞானமும்
பசியெனப்படுவதோதன்தெருப்பாடகனின் இசைக்

யசோதராவெனப்படும் இரண்டு காதல் கவிதைகள்

கவிதை - 01
தொக்கிநிற்கவெனஇடப்படும் மூன்றுபுள்ளிகளுக்குள்ளிருந்து முடிவுறாதகவிதையின் அர்த்தங்கள்சிதறுகின்றன
தன்பற்றியெழுதப்படாதகவிதையெனக்  கோபங்கொண்டுபிடுங்கிய தலைமயிரொன்றால் என்னைக்கட்டிவைக்கிறாள்யசோதரா
என்மார்பின்பூனைரோமங்கள் மொத்தமும் பாம்புபோலஅதனோடுஒட்டிப்பிணைந்து கொள்கின்றன
பிறகுவழக்கம்போல அவளைஅதேபெயரறியாதநாணமெனவும் நான்என்பதைபின்னாலிருந்து அணைக்கும் ராட்சதக்காற்றெனவும் இரவுபெயரிட்டுக்கொள்கிறது
மூன்றுவெவ்வேறுநிறைவுற்றபுள்ளிகள் அர்த்தங்களைமுடிவிலியெனஅறிவிக்கும் அபத்தமே கவிதையெனச்சொல்லி விடுவதினின்றும் தலைமயிரின்சுகம்இனிது