Skip to main content

ஏதிலியின் நள்ளிரவு கட்டாந்தரையில் புரள்கிறது

தனித்தலைதலின் பானத்தை
நான்காவது மிடறு அருந்துகையில்
குதிகாலுயரும் ஆழ் முத்தத்தில் நான் நின் சொற்களுக்குள்
ஆவியாகிக் கரைந்து போகிறது.

அறவே ஈரம் தீர்ந்து சிறு வலியோடு
ஒட்டி ஒட்டி விலகும் இறந்த காலத்தின் மடிந்த உதட்டிதழ்
என் சொற்களுக்குள்  எச்சில் தேடி வருகிறது.

நானென்பது அரபு மெல்லினங்களாலான விடலை அழகியின்
கழுத்தோரம் சுரக்கும் ஈரமான முத்தம் இக்கணம்.

அழகியின் கைக்கிளைக் கனவில்
பின்னே பதுங்கிவந்து அணைக்கும் வளைந்த காற்றென இருள் என்னைச் செய்கிறது.

இருள் என்பது ஈரம் எனப் பொருள் மாறும் வரை காத்திருந்த ஹூ
மெல்ல இறங்கி வந்து ஆண்டாண்டுக்குமாக என்னை அணைத்துக்கொண்டது.

பாதித் தூரம் விழுந்திருந்த இலைகளும்
திரும்ப மரக்கிளைகளில் போய் ஒட்டி இளமையாகிக்கொண்டன வெட்கத்தில்.

இனிப் பனி விழும்

#ஹூவில் கலத்தலின் இன்பம்.

Comments

Popular posts from this blog

நீயெனப்படும் நள்ளிரவின் கடல் நீல நிறம்

நினைவின்மடிப்புகளுக்குள் வெள்ளைமுத்தங்களெனஎறும்பூரும் இந்தநள்ளிரவின்பெயரென்ன?
உஷ்ணமானஆயிரம்மென்சொற்களாகி கவிதைக்குள்உறைந்துபோன விரகத்தின்சுவைஎன்ன?
வேரெனப்படர்ந்திருக்கும்இந்தப்பேரழகிஇரவின் சுருள்முடிக்கற்றைகளில்கிறங்கி சொற்களைத்தவறவிடும்ஏதிலிக்கு கவிதையன்றிபோக்கிடமேது?
கேள்விகள்செய்தேதீர்ந்துபோன சொற்களிருந்தஇடைவெளிக்குள்ளிருந்து படபடக்கும்நின்காதல் வெறுங்கவிதையின்மீது
கடல்நீலநிறமெனப் படிந்துவிடுகிறது. 
கவிதையேஎன்திரை, கிரீடமும்அதுவே என

வெள்ளை இரவு

மயிலிறகொன்றிலிருந்துபிரிந்த இந்தவெள்ளைஇரவின்ஒளி இருளிலிருந்துநம்மை வெவ்வேறுசொற்களாகப்பிரித்தெடுக்கிறது
நீ/நான்/ஞானம்/குற்றம்/பசி என நாம்பெயர்தரித்துக்கொண்டஇரவில்
நீஎன்பதுஎப்போதும்போல பிடிக்கமுடியாதகாற்றும்
நான்எனப்படுவது கனவுகளின்இருள்சூழ்ந்ததெருக்களில் முப்பதாண்டுகளாகஅலைந்துதிரியும் கூடுதிரும்பாப்பறவையும்
ஞானமென்பது குற்றம்வழிந்தோடும் மற்றக்கண்ணும்
குற்றத்தின்காயமேபுதியஞானமும்
பசியெனப்படுவதோதன்தெருப்பாடகனின் இசைக்

யசோதராவெனப்படும் இரண்டு காதல் கவிதைகள்

கவிதை - 01
தொக்கிநிற்கவெனஇடப்படும் மூன்றுபுள்ளிகளுக்குள்ளிருந்து முடிவுறாதகவிதையின் அர்த்தங்கள்சிதறுகின்றன
தன்பற்றியெழுதப்படாதகவிதையெனக்  கோபங்கொண்டுபிடுங்கிய தலைமயிரொன்றால் என்னைக்கட்டிவைக்கிறாள்யசோதரா
என்மார்பின்பூனைரோமங்கள் மொத்தமும் பாம்புபோலஅதனோடுஒட்டிப்பிணைந்து கொள்கின்றன
பிறகுவழக்கம்போல அவளைஅதேபெயரறியாதநாணமெனவும் நான்என்பதைபின்னாலிருந்து அணைக்கும் ராட்சதக்காற்றெனவும் இரவுபெயரிட்டுக்கொள்கிறது
மூன்றுவெவ்வேறுநிறைவுற்றபுள்ளிகள் அர்த்தங்களைமுடிவிலியெனஅறிவிக்கும் அபத்தமே கவிதையெனச்சொல்லி விடுவதினின்றும் தலைமயிரின்சுகம்இனிது