தனித்திருத்தலின் கவிதை

மனிதமற்று வெறுவானதாகியிருக்கிற உலகத்தில்
உயிர்கொண்டலைகிற மற்றதுகள் பற்றிய
அச்சம் மட்டும் என்னைச் சுற்றியிருக்கிறது

ஆபிரிக்கக்காரிகளின் சுருண்டை முடிகள் போல
கலைந்து ஆற்றில் கிடக்கிற சுகம்
நிலவுக்கு முடிய எனது முறை

ஆறுகள் என்னை மறுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன
மடியினையும் யோனியையும் பொத்திய படி

பண்டைய வரலாற்றுக் காலத்து கைவிடப்பட்ட அரச மண்டபமாய்
அறை முழுக்க தனிமையும்
பாழ்த்தனமும் குடிகொண்டிருக்கிற இந்த விடியச்சாம இருளில்
ஒட்டடைகள் அறுந்துவிடாத ஆண்டாண்டுகால சந்தத்தில்
என் அரியாசனம் ஆடிக்கொண்டேயிருக்கிறது.

நான் மட்டும் தனித்து வீற்றிருக்கிறேன்

எனது சித்தமே தன் பாக்கியமென எதிரே
பரிதாபமாய்க் குந்திக் கொண்டிருக்கிற லப்டொப் மீது
நிறுத்தாத கட்டளைகளாய்
எதிரொலித்த வண்ணமேயிருக்கிறது எனது அதிகாரத்தின் குரல்

ஒட்டடைகள் அறுந்துவிடாத ஆண்டாண்டுகால சந்தத்தில்
ஆடிக்கொண்டேயிருக்கிற என் அரியாசனத்தில்
நான் மட்டும் தனித்து வீற்றிருக்கிறேன்.