உன் ஓரத்தில் நான்

உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டும்

உனக்குக் கால் நீட்டிக் கொண்டும் மெல்ல இருக்கிறேன்

கால் மயிர்களுக்குள்

படலைபோல அப்பியிருக்கிறது மண்

இன்னொருமுறை

காலத்தின் எந்தப் பதிவிலுமே கேட்க முடியாததாக

நீ உன்னை இசைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்

புதிது புதிதான மொழிகளிலும் சந்தங்களிலும்

ஒரு கோணத்தில்

உலகத்தின் ஈரமான கீழுதடு போலவும் தெரிகிறாய் நீ

உன்னில் கால்கழுவி நடந்து வரும்போது

மண் அப்புவதை உணர்ந்து

நெஞ்சுக்குள் தானாய் இடிக்கத் தொடங்குகிறது

பல மாதங்களின் பின்னென்றாகிப் போன

உனதும் எனதும் உறவும் பிரிவும்

இப்டித்தானே நிகழ்கிறது இப்போது

உன்னைப் பிரிந்து எழுந்து செல்லப் போவதன் குறியீடுதானது

இனியென்ன செய்ய முடியும் காலத்தை

என்ற கைசேதத்தில்

நீ அலையாகி அடிப்பதாகவும்

தெரிந்தும் சடங்குக்காய் போகாதே என்பது போல

உப்புத் துளிகளை என் மீது தெறிப்பதாகவும் ஆறுதலுடன்

அடக்கிய பின் திரும்பப்பார்க்கக் கூடாத

மையத்துக்கான விதியையே

மனதுக்குள் உச்சரித்துக் கொண்டு

உன்னை விட்டும் எழும்பி நடந்து வருகிறேன்

நீயும் நானுமாகிய பொழுதின் அமைதிகளை

உனக்கருகில் அடக்கம் செய்த கனத்துடன்

உலகத்துக்குள் திரும்பவும்

உறைவு

நாலே வருடங்கள் புணர்ந்ததும்
ஒரு பிள்ளை மட்டுமே பெற்றுக் கொண்டதுமான
யோனியையுடையவளாய்
பெருமூச்சையும் சேர்த்தே
நீள் கபுறுக்குள் அடக்கிவிட்டவள்

அவளின் இளமையைப் பற்றியோ
பற்றியெரிந்த ஏக்கங்கள் பற்றியோ
பீறிட்டு வரப்பார்த்த விரகம் பற்றியோ
குஞ்சி விறைக்காத காலம்
எதையுமே பேசாமல் நகர்ந்திற்று

இப்போது வருவதும் நின்றுபோயிருக்கும் அவளுக்கு
எல்லா உணர்ச்சிகளும் சேர்த்துத்தான்

மலைகளென உருவகம் செய்தெழுதிய
அவளின் விதவைத் துயர் பற்றிய காலத்துக் கவிதையெல்லாம் பிழையோவென்று தோன்றுகிறது இக்கணம்
அதையும் சுமந்து கடந்து விட்ட வலியும் திடமும்
அவள் கொண்டிருக்கும் நியாயத்தால்

இருபது வயதில் பிள்ளையிருக்கும் அவளின்
உம்மாத்தனத்தின் புனிதத்திலிருந்தே
வரலாறு அவள் பற்றி

முதலாவதாகக் கதைக்கத் தொடங்கலாமினி
அப்படியும் இல்லாமலும் போகலாம்

ஆயினும்
பெரும் பாறைக்கனத்துடன்
துணியோடு உறைந்து தீர்ந்த அவளின்
சுக்கிலத் துளிகளுக்கு நியாயம் தேடி
அவர்கள் வருவார்கள்

நீ முக்கியமாகத் தெரிந்து கொள்
அவர்களுக்காய் சூரியன் கலந்த இந்திரியம் செலுத்தப்பட்டிருக்கும்