Skip to main content

Posts

வெள்ளை இரவு

மயிலிறகொன்றிலிருந்துபிரிந்த இந்தவெள்ளைஇரவின்ஒளி இருளிலிருந்துநம்மை வெவ்வேறுசொற்களாகப்பிரித்தெடுக்கிறது
நீ/நான்/ஞானம்/குற்றம்/பசி என நாம்பெயர்தரித்துக்கொண்டஇரவில்
நீஎன்பதுஎப்போதும்போல பிடிக்கமுடியாதகாற்றும்
நான்எனப்படுவது கனவுகளின்இருள்சூழ்ந்ததெருக்களில் முப்பதாண்டுகளாகஅலைந்துதிரியும் கூடுதிரும்பாப்பறவையும்
ஞானமென்பது குற்றம்வழிந்தோடும் மற்றக்கண்ணும்
குற்றத்தின்காயமேபுதியஞானமும்
பசியெனப்படுவதோதன்தெருப்பாடகனின் இசைக்
Recent posts

நீயெனப்படும் நள்ளிரவின் கடல் நீல நிறம்

நினைவின்மடிப்புகளுக்குள் வெள்ளைமுத்தங்களெனஎறும்பூரும் இந்தநள்ளிரவின்பெயரென்ன?
உஷ்ணமானஆயிரம்மென்சொற்களாகி கவிதைக்குள்உறைந்துபோன விரகத்தின்சுவைஎன்ன?
வேரெனப்படர்ந்திருக்கும்இந்தப்பேரழகிஇரவின் சுருள்முடிக்கற்றைகளில்கிறங்கி சொற்களைத்தவறவிடும்ஏதிலிக்கு கவிதையன்றிபோக்கிடமேது?
கேள்விகள்செய்தேதீர்ந்துபோன சொற்களிருந்தஇடைவெளிக்குள்ளிருந்து படபடக்கும்நின்காதல் வெறுங்கவிதையின்மீது
கடல்நீலநிறமெனப் படிந்துவிடுகிறது. 
கவிதையேஎன்திரை, கிரீடமும்அதுவே என

யசோதராவெனப்படும் இரண்டு காதல் கவிதைகள்

கவிதை - 01
தொக்கிநிற்கவெனஇடப்படும் மூன்றுபுள்ளிகளுக்குள்ளிருந்து முடிவுறாதகவிதையின் அர்த்தங்கள்சிதறுகின்றன
தன்பற்றியெழுதப்படாதகவிதையெனக்  கோபங்கொண்டுபிடுங்கிய தலைமயிரொன்றால் என்னைக்கட்டிவைக்கிறாள்யசோதரா
என்மார்பின்பூனைரோமங்கள் மொத்தமும் பாம்புபோலஅதனோடுஒட்டிப்பிணைந்து கொள்கின்றன
பிறகுவழக்கம்போல அவளைஅதேபெயரறியாதநாணமெனவும் நான்என்பதைபின்னாலிருந்து அணைக்கும் ராட்சதக்காற்றெனவும் இரவுபெயரிட்டுக்கொள்கிறது
மூன்றுவெவ்வேறுநிறைவுற்றபுள்ளிகள் அர்த்தங்களைமுடிவிலியெனஅறிவிக்கும் அபத்தமே கவிதையெனச்சொல்லி விடுவதினின்றும் தலைமயிரின்சுகம்இனிது

நபி

யானைகள் சூழ வந்த பேரிடர் மீது
சொண்டில் சுமந்திருந்த
சாபத்தின் கூழாங்கற்களைப் போட்டு விடுகிறது
சிட்டுக் குருவி

வைக்கோல் நார்களென
மொத்தமும்  தீப்பற்றியெரிந்தது கண்ட
தன் குதூகலத்தை
அதே சொண்டினால்
காற்றின் மேல் எழுதுகிறது.

அப்போது
பாடிக்களிக்கும் காற்றுக்குள்ளிருந்து வெளியேறிய
காதலனாகிய தெருப்பாடகன்
தன் தோற்கருவி கொண்டு
இந்தப் பேரண்டத்தின் பெரும் பரவசத்தைக்
காற்றெங்கும் அதிரும்படி இசைக்கிறான்.

அபூதாலிபின் நரை முழுக்க
பெருமிதத்தின் வண்ணங்கள் பூசும்
அந்தச் செய்தி
ஒரு மழை போல கவிதையையும் நனைக்கிறது

"நபி பிறந்தார்"

காலம் ஏங்கியிருந்த தூதின் முதற் சொல்
ஒரு பூவென மலர
நிலமெங்கும்
குளிர்ந்த கஸ்தூரி வாசம்


கடல்

வலதுதோளில்வந்தமர்ந்தபடி ஒவ்வொருமுகமாகக்கொத்தி மணல்மீதுஒன்றின்மேல்ஒன்றாக அடுக்கத்துவங்குகிறது மிச்சமிருந்தபின்பகல் அல்லது திசைமாறிப்பறந்துவந்தகடல்காகம்
சுவடுகளைவிட்டுப்போதல்பற்றி கடல்ஏன்ஒருதுயர்கவிதைதானும்எழுதுவதில்லை?
நினைவுகளின்பாரத்தில் அவிழ்ந்துவிழும்கோடிநான்களையும் கடல்என்னதான்செய்யும்?
முத்தத்தின்துவர்ப்பெனப்பிசுபிசுக்கும் உப்புச்சொல்லொன்றுகொண்டு ஒருதுண்டுக்கடவுள்

#joy_is_mingling_HU

we sowed the remained  words  as flaky mountains
then 

saliva of words  laid on a blank paper  flowed into brook
mountains were wet
as pure poems never decayed, as a green portrayed on leaves, as a warmth of inner-saffron  me jabbers the journey within  

#joy_is_mingling_HU

Story of a Gloomy Dusk

An alleyway furcated of unknown Enlarged as adjoin-able in me the self, Writes the note of this very dusk  "Path is the destiny"
Then  through the scars of decayed window  Bursts as light The great word  Imperishably coloured of thee